Star Wars: Galactic Racer mengt roguelite en multiplayer

Star Wars-games hebben een imagoprobleem. Niet echt een kwaliteitsprobleem, maar eerder een kwestie van moeheid.

Voor veel spelers is het sterrenstelsel hier ver vandaan achtergrondruis geworden. Er verschijnen zoveel gelicentieerde spin-offs dat je ze makkelijk allemaal aan je voorbij laat gaan. Met ongeveer die instelling begon de columnist van Massively OP aan Star Wars: Galactic Racer. Hij gaf toe dat, MMORPG's buiten beschouwing gelaten, de laatste Star Wars-games waar hij echt van hield Rogue Squadron en Episode I: Racer waren, en dat de verzadiging rond het merk hem bij het meeste van wat daarna kwam had weggehouden.

Toen kwam er een reviewexemplaar binnen van ontwikkelaar Fuse Games en uitgever Secret Mode. Het oordeel verraste hem.

Burnout-DNA in een Star Wars-jasje

De achtergrond is hier belangrijk. Fuse Games bestaat uit oud-ontwikkelaars van Criterion en EA. Criterion is de studio achter de Burnout-reeks, en volgens de hands-on merk je die afkomst al vanaf de eerste race.

Het gevoel van snelheid grijpt je meteen. De besturing wordt omschreven als strak als een trommelvel. Het geluidsontwerp heeft de Star Wars-afwerking die je zou verwachten, en de planeten waar je overheen raast zien er schitterend uit. Dit is een racer gemaakt door mensen die duidelijk dol zijn op hard rijden. Met die stamboom was een sterke racekern niet de verrassing.

De verrassing was de roguelite-laag.

Zo werkt het toeval

Op papier klinkt "racegame, maar dan roguelike, met vaardigheden en multiplayer" als een pitch die in een genreblender in elkaar is gedraaid. In de praktijk houdt het blijkbaar veel beter stand dan je zou denken.

Elke run heet een tour. De planeet waarop je racet bepaalt de omgevingsgevaren, terwijl de circuits zelf van run tot run een beetje veranderen. Power-ups en vaardigheden vallen willekeurig. Je kunt dat geluk een handje helpen door specifieke onderdelen direct te kopen of de statistieken van je voertuig te verbeteren. Sponsors geven nevendoelen uit voor extra beloningen. En sommige gebeurtenissen werken je actief tegen - denk aan een winkel die krachtige maar gebrekkige onderdelen verkoopt, of een verhaalmoment dat je met een debuff opzadelt.

De buildopties zijn niet enorm, maar er is genoeg om elke tour een eigen karakter te geven. Alles in de ramjet stoppen - de nitro-achtige boost van de game - lijkt de voor de hand liggende, efficiënte route. Toch wist de reviewer een heel andere landspeeder in elkaar te zetten, eentje gericht op stevigheid, tegenstanders tegen de muur rammen en leunen op de standaard afterburner. Belangrijk: het sleutelen aan builds duwt het eigenlijke racen nooit naar de achtergrond.

Ook falen levert vooruitgang op. Naast valuta ontgrendel je nieuwe voertuigtypes (landspeeder, speeder bike of skim speeder), verbeter je hun basisstatistieken en ontgrendel en upgrade je vaardigheden. De drie voertuigtypes zouden heel verschillend rijden, wat diepgang toevoegt zonder dat je verdrinkt in menu's.

Er is zelfs een verhaal. Oorlog en vrede is het bepaald niet, maar het speelt met een setting na het Keizerrijk vol zwervers en allegaartjes, biedt een schurk die je het liefst een klap verkoopt en bevat zoiets als een verlossingsverhaal voor een gastpersonage. De reviewer begon er schouderophalend aan en raakte er toch bij betrokken.

De multiplayerkant

Voor ons zijn de onlinemodi het belangrijkste nieuws - en die werden omschreven als dikke pret, met kanttekeningen.

Tijdens de reviewperiode waren de servers alleen op vaste data en tijden toegankelijk. De matchmaking voelde in het begin hobbelig aan voordat het zich stabiliseerde, en de spelerspool was zoals te verwachten dun voor een persversie. Maar als alles klopte, voelde het fantastisch.

De hoofdattractie is de galactic tour. Wie later instapte, kreeg nog steeds genoeg credits om upgrades te kopen en enigszins mee te kunnen doen, al betekende één fout in sommige raceseries dat je achterop raakte. Je kunt de builds van andere spelers bekijken, en tussen races door kun je op jezelf of op rivalen wedden om extra credits te verdienen voor meer upgrades. Perfect gebalanceerd is het niet, maar er is duidelijk moeite gedaan om te voorkomen dat nieuwkomers meteen worden weggevaagd.

Het advies van de reviewer: behandel multiplayer als "endgame"-activiteit. Wat je in singleplayer ontgrendelt, neem je mee, dus het is logisch om eerst het verhaal door te werken.

De minpunten zijn eerlijk benoemd. Botsingen voelen vaak te gevoelig aan, online doken een paar willekeurige bugs op en de reviewer geeft opgewekt toe dat hij slecht is in de game. Toch was de conclusie dat Galactic Racer de verwachtingen volledig logenstrafte.

Onze kijk

Dit suggereert dat het interessantste aan Galactic Racer niet de licentie is, maar de opbouw. Roguelite-systemen zijn een vaste manier geworden om games herspeelbaar te maken, en hier lijken ze op een racer te zijn gelast zonder die te verwateren.

Voor multiplayerfans is de galactic tour het onderdeel om in de gaten te houden. Credits voor late instappers, builds kunnen bekijken en wedden wijzen allemaal op een ontwerp dat races spannend wil houden. Of dat overeind blijft met een volle spelersbasis, in plaats van een dunne pool persaccounts op beperkte servers, is de echte test. Het is ook de moeite waard om te volgen of de gevoelige botsingen en online bugs worden gladgestreken, en of de matchmaking op grote schaal stabiel blijkt. Een team van oud-Criterion-ontwikkelaars verdient enig voordeel van de twijfel - maar de servers op de releasedag zullen de rest van het verhaal vertellen.